Μαριάμ Καραβοστασίτη

Published on 1 December 2012 at 10:00

-Μαριάμ, πες μας λίγα λόγια για σένα.
«Είμαι 19 χρονών κι είμαι στο δεύτερο έτος στο τμήμα Εφαρμοσμένων Μαθηματικών. φτάνουν αυτά; »


-Μια χαρά! Πες μου λίγα λόγια για την πνευματική σου ζωή τώρα. Πώς πίστεψες; Πώς αναγεννήθηκες;
«Από πολύ μικρή αγαπούσα τον Θεό. Η μητέρα μου πήγαινε στην εκκλησία, όμως ο μπαμπάς μου δεν με άφηνε να πηγαίνω μαζί της κι έτσι πήγαινα μαζί του στην Ορθόδοξη εκκλησία. Όταν όμως ήμουν 12 χρονών ξεκίνησα τα βράδια να ακούω τον ραδιοφωνικό σταθμό Χριστιανισμό. Εκεί άκουγα πολλούς αδελφούς να μιλάνε για την ανάγκη της αναγέννησης. Κατάλαβα λοιπόν ότι έχω ανάγκη να αναγεννηθώ. Άρχισα να το σκέφτομαι συνέχεια και να προσεύχομαι στον Θεό να με αναγεννήσει, κι ένα βράδυ κλαίγοντας Του ζήτησα να με συγχωρέσει».


-Συνέχισες να πηγαίνεις στην Ορθόδοξη εκκλησία;
«Συνέχισα να πηγαίνω με τον μπαμπά μου, που όμως πέθανε όταν ήμουν 14 χρονών κι έτσι συνέχισα να πηγαίνω μόνη μου. Κάποια στιγμή όμως ξεκίνησα να έρχομαι κι εκκλησία και με την μητέρα μου. Αυτό κράτησε για λίγο καιρό, μέχρι που διάβασα το εδάφιο που έλεγε ότι δεν μπορείς να δουλεύεις δύο κυρίους γιατί τον ένα θα μισήσεις και τον άλλο θα αγαπήσεις. Έτσι σταμάτησα να πηγαίνω εκκλησία μόνη μου κι άρχισα να έρχομαι σταθερά με την μητέρα μου».


-Με τι σκεπτικό επέλεξες εκκλησία;
Μ' άρεσε και στην Ορθόδοξη, δεν είχα πρόβλημα! Όμως εδώ είχα την σιγουριά ότι μ’ άκουγε ο Θεός. Ήξερα ότι προσεύχομαι κι η προσευχή μου ακούγεται, ότι ο Κύριος μιλάει και βρίσκει τρόπους για να μας οδηγήσει»


-Είχες λάβει και Πνεύμα Άγιο;
«Όχι. Σο έλαβα λίγο αργότερα, το καλοκαίρι που πήγα κατασκήνωση»


-Μπορείς να μου πεις πώς έγινε;
«Το καλοκαίρι που ήμουν 15 ετών πήγαμε με τον μικρό μου αδελφό στην Αθήνα στην κατασκήνωση. Παρασκευή πρωί πήγαμε στην κατασκήνωση και το Σάββατο το βράδυ ήταν βραδιά υμνωδίας. Μέσα από την δοξολογία ήρθε σε κατάνυξη η καρδιά μας. Κάποια παιδιά μετά την υμνωδία πήγαμε στην «σκηνή προσευχής» και συνεχίσαμε εκεί να προσευχόμαστε. Εκεί ήρθε και μας επισκέφτηκε το Πνεύμα του Θεού, ήταν πολύ έντονο, πολύ ωραίο κι εκείνη την βραδιά έλαβα το Πνεύμα το Άγιο!»

-Μου είπες ότι όταν ήσουν 14 χρονών έχασες τον μπαμπά σου. Σίγουρα είναι κάτι λυπηρό, πες μου όμως την δική σου εκδοχή. Πώς σε επηρέασε αυτό σε σχέση με τον Θεό;
«Δύσκολη ερώτηση και μάλλον θα πάρεις δύσκολη απάντηση… Πέρασα μία δύσκολη περίοδο που έκανε καιρό για να μου περάσει. Ήμουν στενοχωρημένη και μάλλον και θυμωμένη. Όμως ήξερα από την αρχή ότι ο Θεός το επέτρεψε για κάποιο λόγο. Πιστεύω δηλαδή ότι ήταν καλό. Πώς μπορείς να πεις όμως ότι κάτι τέτοιο είναι καλό; Απλά δεν πιστεύω ότι έτσι απλά πέθανε. Πιστεύω το έκανε αυτό ο Θεός γιατί Αυτός ήξερε ότι αυτό ήταν το καλύτερο. Το επέτρεψε για κάποιον λόγο. Κι Αυτός ξέρει. Δεν είναι ότι δεν μου έλειπε, ή ότι δεν έκλαιγα ή ότι ήταν εύκολο, απλά ότι Αυτός ξέρει».


-Ας πάμε σε πιο εύκολα θέματα τώρα! Δεν μας έχεις πει τίποτα μέχρι τώρα για το σχολείο. Είναι δύσκολο να είσαι χριστιανή στο σχολείο;
«Εγώ δεν αντιμετώπισα κάποια ιδιαίτερη δυσκολία στο σχολείο. Βασικά επειδή γενικά ήμουν χαμηλών τόνων και δεν μιλούσα πολύ, δεν αντιμετώπισα κάποιο ιδιαίτερο πρόβλημα. Για να καταλάβεις τι εννοώ, με την συμμαθήτρια μου που καθόταν μπροστά μου στην Α’ Λυκείου, την επόμενη χρονιά κάναμε πάρα πολύ παρέα, και μου έλεγε ότι δεν με θυμόταν καθόλου ότι την προηγούμενη χρονιά ήμασταν μαζί στο τμήμα!»


-Ήξεραν όμως τι πιστεύεις; Σε ρώταγαν τίποτα;
«Όχι, δεν με ρώταγαν τίποτα, κι ούτε κι έλεγα κι εγώ κάτι. Μόνο οι φίλες μου
ήξεραν τα πάντα για το τι κάνω που πάω και τι πιστεύω, όμως κι αυτές δεν
με ρώταγαν κάτι ιδιαίτερο. Κι όλα τα χρόνια, όλα τα παιδιά που έχω κάνει
παρέα ποτέ κανείς δεν μου είπε κάτι άσχημο. Υπήρχαν βέβαια κάποιοι που δεν ήθελαν να ακούσουν καθόλου για Θεό και θέλανε να συζητάμε συνέχεια άλλα πράγματα, αλλά κι αυτοί όμως ούτε σταμάτησαν να με κάνουν παρέα ούτε με απέρριψαν ούτε τίποτα τέτοιο»


-Σε έφεραν ποτέ σε δύσκολη θέση να σου πούνε να κάνετε πράγματα που εσύ σαν χριστιανή δεν ήθελες να κάνεις;
«Όχι ποτέ, γιατί κι οι φίλες μου ζούσαν περίπου την ίδια ζωή με μένα. Δεν έβγαιναν τα βράδια ούτε σε χοροεσπερίδες του σχολείου και τέτοια»


-Δεν παρασύρθηκες δηλαδή ποτέ σε κάποια αμαρτία;
«Με την έννοια που το εννοείς όχι… Γιατί κι οι φίλες μου δεν έκαναν κάτι κακό για να με παρασύρουν. Εκεί όμως που έβλεπα ότι πολλές φορές παρασυρόμουν ήταν στο να πω κάτι παραπάνω. Στις συζητήσεις μας δηλαδή ξέφευγα και έλεγα πράγματα που δεν έπρεπε να πω. Κι εκεί μετά στενοχωριόμουν πολύ γιατί καταλάβαινα ότι αυτό δεν είναι καθόλου καλό, γιατί όταν λες κάτι για τον άλλον που μπορεί να μην είναι αλήθεια στην ουσία τον αδικείς» 


-Είναι εύκολο δηλαδή για έναν χριστιανό στο σχολείο;
«Κοιτά, εμένα με βοήθησε το ότι είχα τις παρέες μου, αλλά με τους υπόλοιπους έκανα δύσκολα παρέα. Μάλλον ακόμη και τώρα είμαι έτσι. Οπότε αυτό με προστατεύει να μην εκτίθεμαι πολύ. Οι φίλες μου ξέρουν τι πιστεύω, το σέβονται, κι οι υπόλοιποι δεν με ενοχλούν. Είναι όμως
πολλές φορές δύσκολο. Δεν είναι μόνο οι μεγάλες αμαρτίες που λέμε. Δυσκολεύεσαι και σε μικρά καθημερινά πράγματα. Είναι μερικές φορές που περιορίζεσαι, και καταλαβαίνεις ότι νιώθεις και σκέφτεσαι διαφορετικά από τους υπόλοιπους»


-Η εμφάνιση; Ξεχωρίζει η εμφάνιση του χριστιανού; Μπορεί αυτό να του δημιουργήσει πρόβλημα;

«Σίγουρα ξεχωρίζει. Όμως εγώ και σ’ αυτό δεν είχα πρόβλημα γιατί έτσι κι
αλλιώς μ’ αρέσει αυτό το ντύσιμο πάρα πολύ. Πώς να στο πω; Δηλαδή και να μην πίστευα, που λέει ο λόγος, πάλι έτσι θα ντυνόμουν! Οπότε κι αν ας πούμε με ρώταγε κανένας καμία φορά γιατί φοράω συνέχεια φούστες του έλεγα, “επειδή οι φούστες είναι τέλειες!” Στις φίλες μου όμως που ξέρουν τι πιστεύω τους εξηγούσα και το τι λέει η Γραφή για την εμφάνισή μας»


-Πάμε στο θέμα πανεπιστήμιο. Γιατί πέρασες σε αυτήν την σχολή;
«Γιατί πέρασα σε αυτή την σχολή; Έλα ντε! Κοιτά, η αλήθεια είναι ότι πέρασα για κάποιο λόγο! Επειδή δυσκολεύομαι αρκετά σε αυτή την σχολή, κι επίσης εγώ ήθελα πάρα πολύ να περάσω στην Βιολογία, ρωτούσα τον Θεό γιατί επέτρεψε να μην περάσω εκεί που ήθελα αλλά να περάσω σε αυτή την σχολή. Όμως κάθε τι που επιτρέπει το κάνει για κάποιο λόγο! Περιμένω να δω τι έχει για μένα! Προς το παρόν, για άλλη μια φορά, θα σου πω απλά ότι Αυτός ξέρει»


-Είχες προσευχηθεί δηλαδή για το ποια σχολή να περάσεις; Είχες βάλει κάποιο σημείο; 

«Ήθελα πάρα πολύ Βιολογία, αλλά όμως προσευχήθηκα ο Θεός να με βάλει στην σχολή που θα μου ταίριαζε καλύτερα. Γιατί η αλήθεια είναι ότι πριν περάσουμε στην σχολή δεν ξέρουμε ακριβώς πώς είναι κι αν όντως μας ταιριάζει. Εμείς ξέρουμε περίπου το αντικείμενο αλλά δεν ξέρουμε τα μαθήματα και την διάρθρωση κι αν τελικά όντως είναι αυτό που μας ταιριάζει. Βεβαία εγώ στενοχωρήθηκα πολύ που δεν μπήκα Βιολογία, αλλά για άλλη μια φορά σκέφτηκα πώς ό,τι κάνει ο Θεός Αυτός ξέρει ότι είναι το καλύτερο».


-Είχες κάποιες εμπειρίες με τα μαθήματα στις Πανελλήνιες;
«Βέβαια. Θα σου πω κάτι που είναι πάρα πολύ ωραίο. Η Βιολογία ήταν το αγαπημένο μου μάθημα, αλλά δυσκολεύουν πάρα πολύ, γιατί είχε πάρα πολύ θεωρία, κι ενώ τα καταλάβαινα έπρεπε να τα αποστηθίζω όλα απ’ έξω, κι εκεί δυσκολευόμουν γιατί σε κάθε ερώτηση θεωρίας έπρεπε να γράφω τα χίλια μύρια. Σε όλα τα διαγωνίσματα όλο τον χρόνο έγραφα 10 και 12! Συνέχεια χάλια δηλαδή, κι είχα στενοχωρηθεί πάρα πολύ γιατί ήταν μάθημα βαρύτητας. Οπότε αποφάσισα ότι αφού δεν γίνεται διαφορετικά θα το πάω με την πίστη. Κι έγραψα έξω από το βιβλίο «δεν είναι του θέλοντος ούτε του τρέχοντος αλλά του ελεούντος Θεού». Και κάθε φορά που διάβαζα σκεφτόμουν αυτό, ότι δηλαδή εγώ θα κάνω το μέρος μου, θα διαβάσω, αλλά θα γίνει αυτό που θέλει ο Θεός. Τελικά, στις εξετάσεις η θεωρία ήταν η πιο λίγη θεωρία που έχει πέσει σε όλα τα χρόνια βιολογίας! Ακριβώς αυτό που με βόλευε! Κι έγραψα 17,8 που δεν είχα γράψει όλη την χρονιά!


-Είχες και μ’ άλλα μαθήματα τέτοιες εμπειρίες;
«Τι, για όλα τα μαθήματα θες να σου πω; Λέω αυτό που ήταν το πιο Πνευματικό! Να σου πω και για την Έκθεση που κι εκεί όλη την χρονιά δεν έγραφα καλά; Η καθηγήτρια μου όταν της είπα τα θέματα των εξετάσεων και το τι έγραψα μου είπε ότι θα πάρω κάνα 12αρι. Τότε της είπα ότι θα πάρω σίγουρα 15 γιατί θα μου πέσει καλός βαθμολογητής! Κι αλήθεια το είχα πάρα πολύ σίγουρο γιατί αυτή ήταν η προσευχή μου, επειδή μου το είχε πει η θεία μου να προσεύχομαι να διασκεδάσει ο Θεός τις βουλές των εξεταστών, όπως τον Δαβίδ που προσευχήθηκε να διασκεδάσει ο Θεός την βουλή του Αχιτόφελ! Και πράγματι έτσι έγινε, μου έπεσε καλός βαθμολογητής και μου έβαλε 17, ο δεύτερος μου έβαλε 14, οπότε πήγε το γραπτό σε τρίτο βαθμολογητή που μου έβαλε 14,5 οπότε βγήκε ο βαθμός 15,6! Τ οποίο ήταν και ο τέταρτος καλύτερος βαθμός στο σχολείο! Αυτά κάνει ο Θεός!


-Τελευταία ερώτηση για να τελειώσουμε. Γιατί ακολουθείς τον Χριστό;
«Γιατί ακολουθώ τον Χριστό ε; Γιατί πάντα είναι έτοιμος να με δεχτεί. Και να κάνει μεγαλεία στην ζωή μου. Και με αγαπάει ενώ γνωρίζει και την καρδιά μου και όλα μου τα λάθη. ΚΑΙ γιατί μου δίνει την ευκαιρία να ζήσω αιώνια μαζί Σου όταν αυτή η ζωή τελειώσει».


Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Christianiteen" τον Δεκέμβριο 2012


«   »